24 Αυγούστου 2000 — 24 Αυγούστου 2026
Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν
περνούν ποτέ.
Μένουν χαραγμένες στη μνήμη, όχι
γιατί μετράμε τα χρόνια, αλλά γιατί θυμόμαστε τους ανθρώπους.
Σαν σήμερα, 26 χρόνια πριν, η
μεγάλη φωτιά που έπληξε το Πωγώνι άφησε πίσω της στάχτη, καταστροφή και
ανθρώπινες απώλειες.
Ανάμεσα σε εκείνους που χάθηκαν
ήταν και οι δικοί μου άνθρωποι…
ο παππούς μου και η γιαγιά μου.
Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, η μνήμη
γυρίζει πίσω.
Στο σπίτι τους, στις μορφές
τους, σε όσα έμειναν ανείπωτα και σε όσα δεν πρόλαβαν να γίνουν.
Κι εκεί, στο εκκλησάκι της
Παναγιάς, χτισμένο στον τόπο όπου κάποτε ήταν το σπιτικό τους, ένα κερί γίνεται
προσευχή και η σιωπή γίνεται μνήμη.
Για εκείνους.
Για όλους όσοι χάθηκαν.
Για όλους όσοι έζησαν εκείνη τη
μαύρη μέρα.
Για έναν τόπο που πληγώθηκε
βαθιά, μα δεν έπαψε να υπάρχει.
26 χρόνια μετά, η φωτιά έχει
σβήσει.
Οι άνθρωποι όμως δεν έσβησαν.
Έμειναν στις μνήμες μας, στις
ιστορίες μας, στις ρίζες μας.
Γιατί οι άνθρωποι που αγαπήσαμε
δεν χάνονται.
Γίνονται κομμάτι του τόπου μας
και κομμάτι της ψυχής μας.
Και ίσως αυτό να είναι το
μεγαλύτερο χρέος της μνήμης:
να μην αφήσουμε να ξεχαστούν
ούτε οι άνθρωποι ούτε ο τόπος που τους γέννησε.
Αιώνια η μνήμη των ανθρώπων που
χάθηκαν.
🖤 Αιώνια η μνήμη των δικών μου
παππούδων.
Δεν σας ξεχνώ.
