Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μια νόσος, της οποίας ακρογωνιαίος λίθος στην πρόληψη και αντιμετώπιση είναι η σωστή διατροφή. Εάν παραγνωρισθεί ο ρόλος της, η ρύθμιση της γλυκαιμίας με οποιοδήποτε φάρμακο, καταρχάς δυσχεραίνεται και στη συνέχεια γίνεται ανέφικτη.«Η χρήση προϊόντων φυσικής προέλευσης για τη θεραπεία ασθενειών έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, παρά την έλλειψη επαρκών επιστημονικών δεδομένων που να αποδεικνύουν την ύπαρξη ιατρικού οφέλους. Οι λόγοι αυτής της "μόδας" είναι ορισμένες τοπικές παραδοσιακές πεποιθήσεις, η ευκολία πρόσβασης στην πληροφόρηση μέσω του διαδικτύου και τέλος η κοινή αντίληψη ότι οι φυσικές θεραπείες είναι πιο αξιόπιστες, με λιγότερες παρενέργειες», αναφέρει η κ. Έλενα Πέτσιου, Διευθύντρια Παθολόγος – Διαβητολόγος στο Metropolitan Hospital.
«Έχει φανεί ότι οι ασθενείς που πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη, οι οποίοι συνήθως δυσκολεύονται να μειώσουν την ημερήσια θερμιδική τους πρόσληψη, είναι πιο πιθανό να χρησιμοποιήσουν συμπληρώματα και φυτικά προϊόντα, που υπόσχονται απώλεια βάρους και ευεργετικές μεταβολικές επιδράσεις. Ένα από αυτά είναι και το ξύδι», προσθέτει.
Ξύδι: Μια γευστική συνήθεια που πιθανόν γιατρεύει
Η κατανάλωση του ξυδιού με τα γεύματα χρησιμοποιήθηκε για την θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη, πριν την ανακάλυψη των αντιδιαβητικών φαρμάκων. Τις τελευταίες δεκαετίες υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για τις επιδράσεις του ξυδιού στο μεταβολισμό γλυκόζης, καθώς και στην παχυσαρκία.
Το βασικό συστατικό του ξυδιού είναι το οξικό οξύ, που του δίνει την ξινή του γεύση. Επίσης περιέχει άλλα οργανικά οξέα όπως το φορμικό, το γαλακτικό και το ταρταρικό οξύ, αμινοξέα, πεπτίδια, βιταμίνες, μεταλλικά άλατα και πολυφαινόλες (κατεχίνες).
«Αρκετές μικρές κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι η κατανάλωση ξυδιού πριν το γεύμα (οξεία πρόσληψη), μειώνει τα μεταγευματικά επίπεδα γλυκόζης σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, με προδιαβήτη καθώς και στα υγιή άτομα. Η μοναδική μελέτη που υπάρχει στη βιβλιογραφία και η οποία αφορά άτομα με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, σχεδιάστηκε από Έλληνες ερευνητές, με τη βοήθεια του τεχνητού παγκρέατος, που επιτρέπει τη συνεχή μέτρηση και καταγραφή της γλυκόζης.
