Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της δημόσιας υγείας στον
αναπτυγμένο και αναπτυσσόμενο κόσμο αποτελεί η παχυσαρκία. Ορίζεται ως Δείκτης
Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) 30 kg/ m^2, και αφορά την υπερβολική
συσσώρευση λίπους στο σώμα, ενώ είναι πιθανό να επιφέρει αρνητικές επιπτώσεις
στην υγεία, όπως μεταβολικές, ενδοκρινικές και ψυχολογικές.
«Πρόκειται για ένα χρόνιο και πολυπαραγοντικό νόσημα που
συνδέεται και με άλλες χρόνιες παθήσεις, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 και
η δυσλιπιδαιμία, αποτελώντας έτσι σημαντικό παράγοντα νοσηρότητας και
θνησιμότητας. Τις τελευταίες δεκαετίες, στις δυτικού τύπου κοινωνίες, ο
επιπολασμός της παχυσαρκίας έχει αυξηθεί δραματικά, λαμβάνοντας διαστάσεις
επιδημίας, με την Ελλάδα να παρουσιάζει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά στην
Ευρώπη.
Στα πλαίσια λοιπόν
αυτά η φαρμακευτική προσέγγιση έχει μαγνητίσει το επιστημονικό ενδιαφέρον. Μάλιστα,
οι ενέσιμες θεραπείες έχουν μπει για τα καλά στο πεδίο της συνολικής θεραπευτικής
προσέγγισης με εξαιρετική αποτελεσματικότητα.
Ωστόσο, νέα μελέτη (συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση)
που δημοσιεύθηκε στο τελευταίο τεύχος
του The Βritish Medical Journal, ανέλυσε 37
μελέτες με περισσότερους από 9.000 συμμετέχοντες, ήρθε να ταράξει τα νερά στο
πολύ ευαίσθητο θέμα της φαρμακευτικής αντιμετώπισης της παχυσαρκίας. Μεταξύ
των ερευνητών και σχεδιαστών της έρευνας
και ο Έλληνας Αναπληρωτής Καθηγητής Διατροφής και Παχυσαρκίας στο Πανεπιστήμιο
της Οξφόρδης κ. Δημήτρης Κουτουκίδης» επισημαίνει ο Διαιτολόγος-Διατροφολόγος δρ Αναστάσιος Παπαλαζάρου και προσθέτει: