O καρκίνος του παγκρέατος αποτελεί παγκοσμίως μία από τις πιο δύσκολες κακοήθειες, με πολύ χαμηλά ποσοστά επιβίωσης. Σε αυτό συντελεί η έλλειψη ειδικών συμπτωμάτων και κλινικών χαρακτηριστικών, η οποία οδηγεί σε καθυστερημένη διάγνωση, με την πλειοψηφία των ασθενών (ένα ποσοστό της τάξης του 60- 80% περίπου) να διαγιγνώσκεται τελικά σε τοπικά προχωρημένο ή μεταστατικό στάδιο, με αρνητική πρόγνωση.
Παράγοντες κινδύνου αποτελούν μεταξύ άλλων η γήρανση του πληθυσμού του πλανήτη, η παχυσαρκία, ο σακχαρώδης διαβήτης, το κάπνισμα και η συχνή κατανάλωση αλκοόλ.
Σήμερα οι εξελίξεις στην αντινεοπλασματική θεραπεία έχουν οδηγήσει σε ενθαρρυντικά αποτελέσματα όσον αφορά στη διαχείριση των ογκολογικών ασθενών, με αύξηση της επιβίωσης, βελτίωση της ποιότητας ζωής τους και βελτιστοποίηση των θεραπειών, με τη χρήση των στοχευτικών παραγόντων και της ανοσοθεραπείας.
«Αυτό που ίσχυε μέχρι πρόσφατα και για πολλά χρόνια, -αναλόγως με το στάδιο της νόσου- το χειρουργείο, η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία, μόνες ή σε συνδυασμό, αποτελούσαν τις θεραπευτικές επιλογές ενός ογκολόγου. Η χημειοθεραπεία είτε με το συνδυασμό 5FU, Leucovorin, Oxaliplatin, Irinotecan (FOLFIRINOX), είτε με το συνδυασμό Abraxane - Gemcitabine, αποτελούσε τον ακρογωνιαίο λίθο της θεραπείας των ασθενών με ανεγχείρητο καρκίνο του παγκρέατος», επισημαίνει o Νικόλαος Κεντεποζίδης, MD, MSc, PhD Παθολόγος Ογκολόγος Διευθυντής Δ’ Ογκολογικής Κλινικής Metropolitan General.



.jpg)


.png)


.jpg)

.jpg)
.jpg)


.png)







.png)

.jpg)

