Η ραδιενεργός
αρθροϋμενόλυση (RSO) εφαρμόστηκε πρώτη φορά το 1952 από τον Αυστριακό Ιατρό
Karl Fellinger, ο οποίος εφάρμοσε ένα κολλοειδές διάλυμα ραδιενεργού χρυσού
(Gold-198) στην άρθρωση του γονάτου σε ασθενείς οι οποίοι έπασχαν από
ρευματοειδή αρθρίτιδα.
Η πρώτη κλινική
δοκιμή που πραγματοποιήθηκε για τη διαπίστωση της αποτελεσματικότητας της
ενδοαρθρικής θεραπείας με ραδιονουκλίδια, πραγματοποιήθηκε από την δρ Barbara Mary Ansell και τους συνεργάτες της το 1963.
Στη δοκιμή αυτή χρησιμοποιήθηκε κολλοειδές διάλυμα Gold-198 για τη θεραπεία
επίμονης διάχυσης στην άρθρωση του γονάτου.
Το 1968 ο Florian Delbarre παρουσίασε για πρώτη
φορά τον όρο Radiosynoviorthesis, η οποία προέρχεται από την ελληνική λέξη
«όρθωση» και σχετίζεται με τον ανασχηματισμό της μεμβράνης των αρθρώσεων μέσω
των ραδιονουκλιδίων. Ραδιονουκλίδια όπως το Yttrium-90 silicate/citrate, το
Rhenium-186, το Erbium-169 και άλλα, ξεκίνησαν να εφαρμόζονται τη δεκαετία του
1970, ενώ οι πρώτες κατευθυντήριες γραμμές για την RSO εμφανίστηκαν το 2003.
Φλεγμονή και
άρθρωση
Σύμφωνα με τον Καθηγητή
Mario Krenn και τους συνεργάτες του, οι ασθένειες οι οποίες αναπτύσσονται στις
αρθρώσεις είναι λίγες. Συνήθως εκδηλώνονται στην υμενική μεμβράνη και οι
περισσότερες είναι διαφορετικές μορφές υμενίτιδας στα πλαίσια εκφυλιστικών,
μεταβολικών ή φλεγμονωδών/αυτοάνοσων παθήσεων.
«Στην ιστοπαθολογική
της απεικόνιση, η υμενίτιδα, παρουσιάζεται με διάφορες μορφές, κάποιες από τις
οποίες περιέχουν καλά καθορισμένα, ειδικά για κάποια ασθένεια χαρακτηριστικά,
ενώ σε άλλες υπάρχουν μη-ειδικά ευρήματα.
Οι περισσότερες
αρθροπάθειες χαρακτηρίζονται από φλεγμονή, η οποία οφείλεται σε
υπερδραστηριότητα των κυττάρων του αρθρικού υμένα. Αυτή οδηγεί σε αύξηση των
μακροφάγων, διάχυση αρθρικού υγρού καθώς και στην απελευθέρωση φλεγμονωδών
ενζύμων. Ως αποτέλεσμα, οι διαδικασίες αυτές συνοδεύονται από συμπτώματα, τα
οποία είναι ο πόνος και η μείωση της κινητικότητας της άρθρωσης», επισημαίνει ο
κ. Θεόδωρος Χατζηπαναγιώτου, Διευθυντής Πυρηνικός Ιατρός Metropolitan
Hospital και συνεχίζει: