Πλησιάζει
το άνοιγμα των σχολείων και πολλοί γονείς αντιμετωπίζουν την άρνηση του παιδιού
τους να επιστρέψει στα θρανία. Η συμπεριφορά αυτή μπορεί να είναι απολύτως
φυσιολογική, κυρίως όταν αφορά τις πολύ μικρές ηλικίες, ή και ανησυχητική.
Η
σχολική άρνηση επηρεάζει με σχεδόν την ίδια συχνότητα αγόρια και κορίτσια και
διακρίνεται σε οξεία (1 μήνα – 1 έτος) και χρόνια (>1 έτος). Μπορεί να
εμφανιστεί σε οποιαδήποτε σχολική βαθμίδα, από τον παιδικό σταθμό έως και το
λύκειο. Όταν συμβαίνει σε πολύ μικρά παιδάκια που βρίσκονται στη φάση της
προσαρμογής, είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο που δεν εμπνέει ανησυχία.
Από
τη στιγμή, όμως, που ένα παιδί ξαφνικά δεν θέλει να πάει στο σχολείο είναι
δεδομένο ότι κάποιο πρόβλημα υπάρχει και απαιτεί επείγουσα διερεύνηση.
Μπορεί
να παρουσιάζει αυτήν την συμπεριφορά για δύο βασικούς λόγους: είτε δέχεται bullying, (εκφοβισμό, μη
αποδοχή κλπ.) ή αντιμετωπίζει δυσκολία στο να συναναστραφεί κοινωνικά με τα
υπόλοιπα παιδιά ή ακόμα και έναν συνδυασμό αυτών. Μπορεί επίσης να
αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες, αγχώδη διαταραχή με σωματοποίηση, Διαταραχή
Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή,
καταθλιπτική διαταραχή, υπεραπασχόληση με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές ή
εξάρτηση από ουσίες στις μεγαλύτερες ηλικίες.
«Πολλές
φορές τα παιδιά που αντιμετωπίζουν δυσκολίες κοινωνικότητας πέφτουν θύματα bullying, καθώς και όσα έχουν
κάποια διαφορετικότητα. Εάν παράλληλα αντιμετωπίζουν δυσκολία και τα ίδια στο
να σταθούν κοινωνικά, τα πράγματα είναι τραγικά γι’ αυτά, οπότε η σχολική
άρνηση είναι πάρα πολύ έντονη», εξηγεί η Παιδοψυχίατρος
– Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, Επιστημονική Συνεργάτης Παίδων ΜΗΤΕΡΑ, Φρίντα
Κωνσταντοπούλου και συνεχίζει: