Βαγγέλης Χαλιγιάννης
Γράφει ο Γκόγκος Χρήστος
Πόσες φορές δεν ακούσαμε και δεν
προφέραμε αυτές τις λέξεις μπροστά στον σπουδαίο Βαγγέλη Χαλιγιάννη.
Γεννήθηκε το (1938-2019), υπήρξε ένα από τα καλύτερα κλαρίνα του
Παρακαλάμου, μέλος της μεγάλης μουσικής οικογένειας των Χαλιγιάννιδων, ήταν
γιος του Γιάννη Χαλιγιάννη ή Κερίμη (1890).
Ο Βαγγέλης Χαλιγαννης αναφέρεται
από ντόπιους μουσικούς ως ένας δεξιοτέχνης που απέδιδε με το κλαρίνο του το
τοπικό παρακαλαμιώτικο χρώμα με τον πλέον γνήσιο τρόπο.
Έχει συνεργαστεί με τον Βασίλη
Σαλέα στην Αθήνα από το 1988 έως το 1990. Από τους παλαιότερους ντόπιους
φημισμένους μουσικούς, έπαιξε δίπλα στον
Φεΐμη και τον Ισένη τον Καντρή και τον Κερίμη, συνεχίζοντας επάξια τη μεγάλη
μουσική παράδοση του τόπου.
Δίδαξε και επηρέασε πολλούς
νεότερους μουσικούς , όπως τον Νίκο Τάσση από την Βροντισμένη, τον Βασίλη Τόλη
από την Σιούτιστα, τον Λάμπρο Καραφέρη από το Λίθινο και φυσικά όλους τους
παρακαλαμιώτες κλαρινίστες και όχι μόνο, που συνεχίζουν μέχρι σήμερα το ιδιαίτερο
μουσικό του ύφος.
Ήταν μοναδικός. Με τον
αυτοσχεδιασμό του μπορούσε να συγκινήσει βαθιά και να κάνει τον ακροατή να
δακρύσει. Το παίξιμό του ήταν γνήσιο, εκφραστικό και πηγαίο, γεμάτο ψυχή,
γεγονός που καθήλωνε όσους τον άκουγαν. Δεν είναι τυχαίο ότι το ύφος του
υιοθετήθηκε και συνεχίζει να εμπνέει τους περισσότερους νέους κλαρινίστες.
Ακούραστος εργάτης της μουσικής
έπαιζε από το βράδυ μέχρι το πρωί της άλλης μέρας στα σκέτα χωρίς μεγάφωνα. Κλαρίνο-βιολί,
λαούτο και ντέφι.
Ξεχωριστή ήταν και η σχέση του
Βαγγέλη με τον πρωτοχορευτή. Παρακολουθούσε κάθε του βήμα και αυτοσχεδίαζε μαζί
του, δημιουργώντας έναν μοναδικό μουσικό διάλογο. Έκλεινε τα μάτια και σήκωνε το κλαρίνο σαν να
ήθελε να διαβεί βουνά και κάμπους, γη και ουρανό, και ύστερα, έπειτα από ώρες
ασταμάτητου παιξίματος, χάιδευε το
πρόσωπό του από την βαριά κούραση. Χαρακτηριστική κίνηση του Βαγγέλη.
Είχε μία σπάνια αμεσότητα με τον
κόσμο. Ανάμεσα σε εκείνον και το κοινό δεν υπήρχε απόσταση. Υπήρχε μία αόρατη
σχέση εμπιστοσύνης, που γεννιόταν από την πρώτη κιόλας νότα.
Δεν έπαιζε για τον κόσμο, έπαιζε
μαζί του. Ακολουθούσε τον παλμό του γλεντιού, αφουγκραζόταν τον χορευτή,
συνομιλούσε με το τραγούδι και άφηνε το κλαρίνο του να γίνει η φωνή των ψυχών.
Με τον αυτοσχεδιασμό του μπορούσε να ξεσηκώνει, να συγκινεί να κάνει τον
άνθρωπο να χαμογελάει και την ίδια στιγμή να δακρύζει.
Κάθε εμφάνισή του γινόταν μία
βιωματική εμπειρία όπου μουσικός και
ακροατές ενώνονταν σε έναν κοινό κύκλο μνήμης, έκφρασης και γλεντιού. Αυτή η βαθιά επαφή και σχέση με τους
ανθρώπους ήταν το μεγαλύτερο χάρισμά του. Γι’ αυτό και ο Βαγγέλης Χαλιγιάννης
δεν ζει μόνο στις ηχογραφήσεις ή στις αναμνήσεις όσων τον γνώρισαν.
Ζει κάθε φορά που ένα κλαρίνο
αποδίδει με αλήθεια το πωγωνίσιο ύφος και κάθε φορά που μια μελωδία κατορθώνει
να αγγίξει την ψυχή του ανθρώπου.
Χαρακτηριστικό είναι αυτό που
έγραψε ο Παρακαλαμιώτης δάσκαλος χορού Δ. Ντότης, ζήλεψε ο θεός την τέχνη του
και τον πήρε κοντά του.
Να απολαμβάνει εκείνος το
κελάηδισμα του κλαρίνου του, να αναστενάζουν οι άγγελοι και να σκάει ο χάρος.
Ο Βαγγέλης Χαλιγιάννης δεν ήταν
μόνο ένας σπουδαίος μουσικός. Ήταν μία ολόκληρη μουσική σχολή για τον
Παρακάλαμο. Η δεξιοτεχνία του, τα προσωπικά του μελωδικά γυρίσματα και οι
μοναδικές του ερμηνείες σε σκοπούς, όπως η Μαυροφορεμένη, άφησαν ανεξίτηλο
αποτύπωμα στην τοπική μουσική παράδοση.
Ίσως, Βαγγέλη να μην γνώρισες
όσο ζούσες την αναγνώριση που πραγματικά άξιζες. Όμως κατέκτησες κάτι
σπουδαιότερο. Μια ξεχωριστή θέση στις καρδιές όλων μας.
Στη γειτονιά των αγγέλων που
βρίσκεσαι πλέον μαζί με τα αδέλφια σου τον Λευτέρη, τον Αντώνη, τον Μιχάλη, τον
Χαλίλη και πολλούς άλλους θα κάνετε όλους εμάς να δακρύζουμε με το γλυκό σας
αποτύπωμα, στη μουσική μας παράδοσης.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και στον
αξέχαστο μουσικό Χρήστο Τζούλη, ο οποίος
συνδεόταν με τον Βαγγέλη Χαλιγιάννη με βαθιά φιλία και αμοιβαία εκτίμηση. Ο
Χρήστος κατέγραφε συχνά τα παιξίματα του Βαγγέλη, και άφησε έτσι πίσω του
παρακαταθήκη ένα ανεκτίμητο υλικό το οποίο θα κρατά τη μνήμη και το έργο του
Βαγγέλη ζωντανό, διασφαλίζοντας πως θα παραμείνει ανεξίτηλο στο πέρασμα του
χρόνου.
Η μοίρα το έφερε να φύγουν με μόλις ενάμιση
μήνα διαφορά. 15 Σεπτεμβρίου 2019 ο
Βαγγέλης 81 ετών, και 29 Οκτωβρίου 2019 ο Χρήστος 63 ετών.
Ας είναι αιωνία η μνήμη τους. Το
έργο τους θα παραμένει άσβεστο μέσα στις καρδιές μας και θα αποτελεί πολύτιμη
παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
Μόνο αγάπη και δέος για αυτούς τους δύο ατόφιους
ανθρώπους και μουσικούς
Ευχαριστώ.
