Το
πρώτο αυτό αντάμωμα τη δεύτερη μέρα του Πάσχα δεν ήταν απλώς μια εκδήλωση· ήταν
η στιγμή που η καρδιά του χωριού αρχίζει να χτυπά ξανά σε έναν κοινό ρυθμό.
Θεματοφύλακας της ζωντανής ιστορίας του τόπου, παλεύοντας να κρατήσει τις
πόρτες ανοιχτές παρά τις δυσκολίες και την ερημιά, η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ.
Κάθε
λειτουργία είναι μια πράξη αντίστασης στη λήθη, προσφέροντας στους λιγοστούς
κατοίκους ένα σταθερό σημείο αναφοράς και πνευματικής παρηγοριάς. Μέσα από
την επιμονή του Πάπα Μιχάλη η εκκλησία
μας παραμένει ο «φάρος» που ενώνει το
παρελθόν με το παρόν, κρατώντας την κοινότητα δεμένη και ζωντανή.
Μετά
την Ανάσταση, η συνάντηση του Συλλόγου και της Αδελφότητας στην πλατεία του
χωριού μας με τη συμβολή του Τοπικού Προεδρείου μετατρέπεται σε μια ιερή γέφυρα
ανάμεσα στις γενιές.
Ο ήχος
του κλαρίνου ξυπνά πάντα μνήμες. Κάθε νότα κουβαλάει μαζί της τις μορφές των
παλιών, τις φωνές των παππούδων μας και την αύρα εκείνων που ξεκίνησαν αυτόν
τον τόπο.
Στο
πιάσιμο των χεριών, στον κύκλο του χορού, τα συναισθήματα ξεχειλίζουν: είναι
μια ανάμειξη βαθιάς συγκίνησης για τις ρίζες μας και ανείπωτης χαράς για το
σμίξιμο.
Είναι
το δικό μας «μαζί». Μια υπόσχεση ότι οι ήχοι του τόπου μας δεν θα σβήσουν, αλλά
θα συνεχίσουν να αντηχούν μέσα από τα μάτια των παιδιών μας που βλέπουν το
χωριό να γιορτάζει έτσι.
Αυτό το
αντάμωμα είναι η ζωντανή απόδειξη πως, όσο είμαστε ενωμένοι, η παράδοση δεν
είναι παρελθόν, αλλά το πιο ελπιδοφόρο μας μέλλον.
Χρόνια
πολλά!
Χριστός
Ανέστη!
Το Δ.Σ.
